Είναι κοινή η διαπίστωση πως η εταιρεία Pelagic Records εκπροσωπεί εδώ και αρκετά χρόνια ταλαντούχα ονόματα στα είδη του sludge, του post metal και του rock. Τόσο κοινή που είμαι απόλυτα βέβαιη πως, αν ο Aaron Turner είχε ακόμα τους ISIS, σίγουρα θα τους είχε εντάξει στο roster αυτής της εταιρίας! Ένα από τα συγκροτήματα, που ανήκουν στο μουσικό, οικογενειακό δέντρο της Pelagic Records, είναι οι LLNN από την Κοπεγχάγη της Δανίας. Οι LLNN αποτελούνται από τον Ketil G. Sejersen στο synthesizer, τον Christian Bonnesen στο τραγούδι και την κιθάρα, τον Rasmus Furbo στο μπάσο και τον Rasmus G. Sejersen στα drums. Οι Δανοί κατάφεραν να κάνουν το breakthrough τους το 2016 με το ντεμπούτο τους, "Loss", το οποίο επί το πλείστον ήταν μια τεράστια επίδειξη του "απόλυτου θυμού" του group τόσο μουσικά, όσο και θεματολογικά. 'Ενα χρόνο μετά απελευθερώνουν ένα split EP με τους post sludge metallers, WOVOKA, από το Λος Άντζελες με τον τίτλο "Marks / Traces". Τον Απρίλιο του 2018 οδηγούνται στον δεύτερο, ολοκληρωμένο δίσκο τους ονόματι "Deads", με αποτέλεσμα να κάνουν καλές εντυπώσεις και ν' αποσπάσουν θετικές κριτικές.
'Οσοι από εσάς είσαστε οπαδοί των Neurosis, των ISIS, των The Ocean, των Cult Of Luna, των Converge, των Godflesh και των Celeste, διαβάζετε το σωστό άρθρο, την κατάλληλη στιγμή. To "Deads" αποτελεί ένα πειραματικό, μελωδικό, spacey, post / sludge πόνημα με hardcore φωνητικά και τοποθετεί τους LLNN στο μάτι του 'κυκλώνα'. Εναρκτήριο τραγούδι βρίσκουμε το τρίλεπτο "Despots". Ακολουθώντας πιστά τα βήματα των προαναφερθέντων μπαντών, εύκολα θα το μπερδέψει κανείς με κάποιο δικό τους τραγούδι. Ωστόσο, τη μεγάλη διαφορά εδώ την κάνουν τα τύμπανα! Τα drums λειτουργούν τόσο ρυθμικά και οργανικά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα όργανα, που μοιάζουν λες και ηχογραφήθηκαν σε κάποιον άλλον πλανήτη! Το παίξιμο του G. Sejersen είναι πραγματικά αξιέπαινο και εμπνευσμένο και, όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξετε και για τα επόμενα τραγούδια. Το "Parallels", από την άλλη, έχει έναν Convergian και ένα The Oceanian χαρακτήρα. Πέντε λεπτά με διαρκείς διακοπές και τις κραυγές του Christian Bonnesen να δημιουργούν μια κλειστοφοβική και μια δυστοπική ατμόσφαιρα στον ορίζοντα. Παρόλα αυτά τα συναισθήματα, το τεχνικό κομμάτι είναι τόσο αρμονικά δεμένο, που δεν μπορώ να βρω το παραμικρό ψεγάδι. Οι απόλυτοι doom και sludge ηχότοποι, που προετοιμάζουν το έδαφος για το αξεπέραστο "Armada". Αργός ρυθμός, ambient εφέ στο παρασκήνιο και το headbanging να έρχεται από μόνο του με φυσικό τρόπο. Οι μπασογραμμές του Furbo έχουν έναν ψυχεδελικό αέρα, που κάνουν τις μελωδίες των συνθέσεων να είναι τρομακτικές και δυσοίωνες και εκφράζουν με ακριβείς λεπτομέρειες το μέγεθος της απογοήτευσης και της θλίψης του συγκροτήματος. ΤΟ πιο καυλωτικό μέρος αυτού του album - πέρα από τα ίδια τα κομμάτια - είναι το θέμα του. Μιλάει για την 'γέννηση' και την καταστροφή των πολιτισμών σε άλλους κόσμους του σύμπαντος. Από την αρχή της δημιουργίας τους έως την τελική αποσύνθεσή τους, εξαιτίας της εξάντλησης του ξενιστή τους. Το "Appeaser" σηματοδοτεί άλλο ένα καλό δείγμα αυτού του album. Τα ηνία του ρυθμού τα κρατάει ένα επίμονο και σκληρό doom, που την ίδια στιγμή είναι και βομβαρδιστικά groovy. Βαρύ doom ευφραίνει καρδίαν! Η ατμόσφαιρα, που έχει δημιουργήσει το group στο "Deads", παραμένει τεταμένη και κορυφώνεται με το προοδευτικό, ομότιτλο, post/ sludge τραγούδι. Με το τελείωμα αυτού του μουσικού ταξιδιού, δημιουργείται το εξής ερώτημα. Τούτο εδώ το album θα καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του ή θα εξαφανιστεί από προσώπου γης εν ριπή οφθαλμού, όπως και οι πολιτισμοί των ανθρώπων;
Προσωπικά, πιστεύω πως το "Deads" μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας διαβρωτικός, λειαντικός, αποκαλυπτικός μονόλιθος - τεραστίων διαστάσεων - δίσκος. Βαριά, συμπαγής, πολύπλοκη και οργανική μουσική, που έχει την ικανότητα ν' αφήσει το στίγμα του και ν'αφυπνίσει τον ακροατή. Σε μερικούς μπορεί να περάσει και να μην ακουμπήσει λόγω της έλλειψης πρωτοτυπίας του και της μικρής διάρκειάς του. Εν τούτοις, όσοι αγαπάτε το sludge και γενικότερα το πάντρεμα αυτών των ειδών, αυτή εδώ η δισκογραφική δουλειά είναι για εσάς.
'Οσοι από εσάς είσαστε οπαδοί των Neurosis, των ISIS, των The Ocean, των Cult Of Luna, των Converge, των Godflesh και των Celeste, διαβάζετε το σωστό άρθρο, την κατάλληλη στιγμή. To "Deads" αποτελεί ένα πειραματικό, μελωδικό, spacey, post / sludge πόνημα με hardcore φωνητικά και τοποθετεί τους LLNN στο μάτι του 'κυκλώνα'. Εναρκτήριο τραγούδι βρίσκουμε το τρίλεπτο "Despots". Ακολουθώντας πιστά τα βήματα των προαναφερθέντων μπαντών, εύκολα θα το μπερδέψει κανείς με κάποιο δικό τους τραγούδι. Ωστόσο, τη μεγάλη διαφορά εδώ την κάνουν τα τύμπανα! Τα drums λειτουργούν τόσο ρυθμικά και οργανικά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα όργανα, που μοιάζουν λες και ηχογραφήθηκαν σε κάποιον άλλον πλανήτη! Το παίξιμο του G. Sejersen είναι πραγματικά αξιέπαινο και εμπνευσμένο και, όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξετε και για τα επόμενα τραγούδια. Το "Parallels", από την άλλη, έχει έναν Convergian και ένα The Oceanian χαρακτήρα. Πέντε λεπτά με διαρκείς διακοπές και τις κραυγές του Christian Bonnesen να δημιουργούν μια κλειστοφοβική και μια δυστοπική ατμόσφαιρα στον ορίζοντα. Παρόλα αυτά τα συναισθήματα, το τεχνικό κομμάτι είναι τόσο αρμονικά δεμένο, που δεν μπορώ να βρω το παραμικρό ψεγάδι. Οι απόλυτοι doom και sludge ηχότοποι, που προετοιμάζουν το έδαφος για το αξεπέραστο "Armada". Αργός ρυθμός, ambient εφέ στο παρασκήνιο και το headbanging να έρχεται από μόνο του με φυσικό τρόπο. Οι μπασογραμμές του Furbo έχουν έναν ψυχεδελικό αέρα, που κάνουν τις μελωδίες των συνθέσεων να είναι τρομακτικές και δυσοίωνες και εκφράζουν με ακριβείς λεπτομέρειες το μέγεθος της απογοήτευσης και της θλίψης του συγκροτήματος. ΤΟ πιο καυλωτικό μέρος αυτού του album - πέρα από τα ίδια τα κομμάτια - είναι το θέμα του. Μιλάει για την 'γέννηση' και την καταστροφή των πολιτισμών σε άλλους κόσμους του σύμπαντος. Από την αρχή της δημιουργίας τους έως την τελική αποσύνθεσή τους, εξαιτίας της εξάντλησης του ξενιστή τους. Το "Appeaser" σηματοδοτεί άλλο ένα καλό δείγμα αυτού του album. Τα ηνία του ρυθμού τα κρατάει ένα επίμονο και σκληρό doom, που την ίδια στιγμή είναι και βομβαρδιστικά groovy. Βαρύ doom ευφραίνει καρδίαν! Η ατμόσφαιρα, που έχει δημιουργήσει το group στο "Deads", παραμένει τεταμένη και κορυφώνεται με το προοδευτικό, ομότιτλο, post/ sludge τραγούδι. Με το τελείωμα αυτού του μουσικού ταξιδιού, δημιουργείται το εξής ερώτημα. Τούτο εδώ το album θα καταφέρει να αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι του ή θα εξαφανιστεί από προσώπου γης εν ριπή οφθαλμού, όπως και οι πολιτισμοί των ανθρώπων;
Προσωπικά, πιστεύω πως το "Deads" μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας διαβρωτικός, λειαντικός, αποκαλυπτικός μονόλιθος - τεραστίων διαστάσεων - δίσκος. Βαριά, συμπαγής, πολύπλοκη και οργανική μουσική, που έχει την ικανότητα ν' αφήσει το στίγμα του και ν'αφυπνίσει τον ακροατή. Σε μερικούς μπορεί να περάσει και να μην ακουμπήσει λόγω της έλλειψης πρωτοτυπίας του και της μικρής διάρκειάς του. Εν τούτοις, όσοι αγαπάτε το sludge και γενικότερα το πάντρεμα αυτών των ειδών, αυτή εδώ η δισκογραφική δουλειά είναι για εσάς.
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 27/04/18
Label: Pelagic Records
Βαθμολογία: 8/10
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου