Aνταπόκριση Ulcerate - 24/11/2017, Modu / Αθήνα

Υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να ειπωθούν προτού γραφτεί το οτιδήποτε για τη συναυλία των Ulcerate. Καταρχήν όσοι έχετε έρθει σε επαφή με τον δυστοπικό, δυσαρμονικό και απόκοσμο ήχο των Νέο Ζηλανδών, θα έχετε αναρωτηθεί σίγουρα πως αποδίδεται αυτό το ακανόνιστο αποτέλεσμα επί σκηνής. Σας διαβεβαιώνω ότι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να το αποδώσει με λέξεις αυτό που είδαμε στη συναυλίας τους. Ο στατικός κόκκινος φωτισμός σε συνδυασμό με τον υπέρ-χαοτικό ήχο και το καπνό από τα σχετικά μηχανήματα, δημιούργησαν ένα εντελώς απόκοσμο αποτέλεσμα που όσο και αν προσπαθήσαμε να το οικειοποιηθούμε και να καταλήξουμε σε κάποιο  διακύβευμα δεν τα καταφέραμε. Ο λόγος; Απλός:    

Η συναυλία των Ulcerate είναι δυσθεώρητα υπερβατική και πολύ μακριά από οτιδήποτε έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Συνέλαβα τον εαυτό μου να κοιτάζει επί αρκετή ώρα κάποιο σημείο επί σκηνής χωρίς κάποιο προφανή λόγο και ήταν σχεδόν αδύνατον να κουνηθώ από τη θέση μου. Είχα «κοκαλώσει» με αυτό που παρακολουθούσα με ένα τρόπο που όμοιος του δεν υπάρχει. Προφανώς δεν μιλάμε για κάποια τυπική death metal μπάντα, το ξέραμε αυτό. Αλλά αυτό στο οποίο έγιναν μάρτυρες οι 200 πιστοί ήταν πάνω από τις δυνάμεις μας. Δεν μπορείς –σε καμία περίπτωση- να συντονιστείς με τους εξαντλητικούς ρυθμούς, ούτε να χαλαρώσεις. Ουσιαστικά τα λίγα δευτερόλεπτα που μεσολαβούσαν ανάμεσα στα τραγούδια, έδιναν στο κοινό την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα και να συνέλθει προτού ξαναβυθιστεί στο πρωτόγνωρο θέαμα που παρακολουθούσε. Τα λίγα τετραγωνικά της σκηνής είχαν μετατραπεί σε ένα κολαστήριο και δεν θα καταλάβω ποτέ πως γίνεται 3 άνθρωποι να παράγουν τέτοιο χάος.

Είναι περιττό να αναφέρω την εκτελεστική τους ικανότητα. Ο τρόπος που περνάνε από το υπέρ-ταχύτατα σημεία στα ambient/post, είναι ασύλληπτος. Ο ήχος ήταν εξτρεμιστικός (από όλες τις απόψεις) και ήταν ηθελημένα φτιαγμένος με αυτό τον τρόπο. Το setlist ήταν εξαιρετικό, αλλά όταν περιμένεις πάνω από δέκα χρόνια για να δεις μια από τις αγαπημένες σου μπάντες, τα 75 λεπτά της συναυλίας δεν φτάνουν ούτε για …ζήτω. Θέλουν πολλά τέτοια 75άρια ακόμη για να ξεχρεώσουν. Όλα αυτά όμως αφορούν τυπικές μπάντες. Οι συζητήσεις σχετικά με το setlist και την επιλογή των τραγουδιών, είναι για χαλαρή κουβεντούλα με φίλους αμέσως μετά τη συναυλία. Για όλων των ειδών τις συναυλίες ΕΚΤΟΣ από τη συγκεκριμένη (και συναυλίες ελάχιστων συγκροτημάτων ακόμη). Μετά το live εγώ ξέρω ότι όλοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι μας είχε χτυπήσει και όσο και αν το παίζαμε cool Αλέξης, κατά βάθος είχαμε πάει ΕΝΤΕΛΩΣ απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο.

       Εν κατακλείδι, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να βγάλω ποτέ από το μυαλό μου τις εικόνες από τη συναυλία. Αν θα μπορέσω ποτέ να δω ένα live με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω καν αν μπορώ να προτείνω σε κάποιον να μην τους χάσει όταν θα ξανάρθουν (άμα ξανάρθουν ποτέ). Ξέρω μόνο ότι πρόκειται για μια βιωματική εμπειρία που είτε θα τη λατρέψεις, είτε θα τη μισήσεις. Ξέρω επίσης ότι στις κάψουλες που στέλνουμε στο διάστημα, ή θάβουμε στη γη με στόχο να της βρουν οι εξωγήινοι πρέπει να βάλουμε το “Destoyers of all” και το “Shrines of Paralysis”, για να τους αποδείξουμε ότι ήμασταν 1000 χρόνια μπροστά. Αν και κρατάω μια επιφύλαξη σχετικά με την γήινη καταγωγή των μελών του συγκροτήματος.